Ο Βιολόγος Ross MacPhee υπεύθυνος του Τμήματος Θηλαστικών του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Ν. Υόρκης αναφέρει ότι τα αποτελέσματα περισσοτέρων από 50 ραδιοχρονολογήσεων (με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα) που πραγματοποιήθηκαν σε απολιθώματα από μαμούθ αλλά και σε άλλα πρωτόγονα θηλαστικά
Ο Βιολόγος Ross MacPhee υπεύθυνος του Τμήματος Θηλαστικών του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Ν. Υόρκης αναφέρει ότι τα αποτελέσματα περισσοτέρων από 50 ραδιοχρονολογήσεων (με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα) που πραγματοποιήθηκαν σε απολιθώματα από μαμούθ αλλά και σε άλλα πρωτόγονα θηλαστικά, αποδεικνύουν ότι τα μαμούθ έζησαν πριν δεκάδες χιλιάδες χρόνια κυρίως στη Σιβηρία. Μεταξύ δύο περιόδων (36.000 έως 32.000 και 19.000 έως 14.000 χρόνια πριν), τα μαμούθ ήταν εξαιρετικά σπάνια και πολλά οστά που βρέθηκαν κυρίως στις όχθες λιμνών και ποταμών, χρονολογούνται σε εκείνη την περίοδο. Πιθανόν τα ζώα αυτά κινήθηκαν ομαδικά προς το νότο είτε προς αναζήτηση τροφής είτε προς αποφυγή αντίξοων συνθηκών και κάποια αιτία προκάλεσε ομαδικούς θανάτους.
''Ξέρουμε ότι τα μαμούθ έζησαν εν μέσω πολλών διαφορετικών κλιματολογικών συνθηκών και μπορούσαν να προσαρμοστούν εύκολα'' επισημαίνει ο Ross MacPhee και αναφέρει ότι ''αυτή η υπόθεση μπορεί να ανατρέψει την υπάρχουσα θεωρία, σύμφωνα με την οποία τα μαμούθ εξαφανίστηκαν περίπου 10.000 χρόνια πριν, λόγω κλιματικών αλλαγών''. Ο Ross MacPhee δεν ήταν ικανοποιημένος με τις μέχρι τώρα θεωρίες σχετικά με την εξαφάνιση των μαμούθ από τον πλανήτη και είναι υποστηρικτής μιας νέας άποψης σύμφωνα με την οποία ένας θανατηφόρος ιός που μεταφέρθηκε από τους τότε ανθρώπους στα μαμούθ (αλλά και σε άλλα ζώα), τα σκότωσε κατά την τελευταία περίοδο των πάγων. Στοιχεία όμως που να αποδεικνύουν πλήρως τη θεωρία αυτή δεν είναι αρκετά και χρειάζεται επιπλέον διερεύνηση. Σε αυτό θα μπορούσε να συμβάλει η προσπάθεια απομόνωσης DNA του μολυσματικού παράγοντα από τα απολιθώματα των μαμούθ της Σιβηρίας, που είναι σε καλύτερη κατάσταση λόγω των πάγων.
Παράλληλα με την έρευνα του Ross MacPhee, ο Daniel Fisher του Πανεπιστημίου του Michigan εξετάζοντας τις γραμμές αύξησης (παρόμοιες με αυτές των δένδρων) σε χαυλιόδοντες βρήκε σημαντικά στοιχεία για τις εποχιακές διαφοροποιήσεις στην αύξηση των μαμούθ αλλά και για το μεταβολικό τους ρυθμό. ''Τα ζώα αυτά με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα παρουσίαζαν εποχιακές μεταναστεύσεις εξαιτίας των περιβαλλοντικών αλλαγών και της διαθεσιμότητας της τροφής'' αναφέρει ο Daniel Fisher.
Οι ολλανδοί Bas van Geel, Jan Peter Gels και Guido van Reenen εξέτασαν γύρη που βρέθηκε σε τρίχες μαμούθ και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν πληροφορία για τον τύπο της βλάστησης και έμμεσα για τις κλιματολογικές συνθήκες. οι οποίες επικρατούσαν την περίοδο εκείνη στη Σιβηρία, αναφέρουν πως τα στοιχεία δηλώνουν χλοώδη βλάστηση, ξηρό κλίμα με μικρή ποσότητα χιονιού το χειμώνα σε αντίθεση με ό,τι επικρατεί σήμερα στη Σιβηρία.