Βακτήριο χολέραςΟι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι τα γονίδια που χρησιμοποιούν τα βακτήρια της χολέρας για να προκαλέσουν τα συμπτώματα της ασθένειας είναι απολύτως διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποιούν για να εξαπλωθούν μεταξύ των θυμάτων

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι τα γονίδια που χρησιμοποιούν τα βακτήρια της χολέρας για να προκαλέσουν τα συμπτώματα της ασθένειας είναι απολύτως διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποιούν για να εξαπλωθούν μεταξύ των θυμάτων. Η αποκάλυψη μπορεί να εξηγήσει γιατί κανένα αποτελεσματικό εμβόλιο δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα, αφού όπως φαίνεται οι ερευνητές έχουν στοχεύσει στη λανθασμένη μορφή του βακτηριδίου. Η χολέρα, ο μεγάλος δολοφόνος των ανθρώπων που ζούσαν στις Βικτοριανές τρώγλες, επανέρχεται παγκοσμίως, μολύνοντας 300.000 ανθρώπους ετησίως. Ένα από τα μυστήρια της ασθένειας, είναι ότι τα αναπτυσσόμενα στο εργαστήριο βακτηρίδια είναι πολύ δύσκολο να μολύνουν τους ανθρώπους ή τα πειραματόζωα, ενώ στη φύση τα βακτήρια της χολέρας είναι εξαιρετικά μολυσματικά.

Βακτήριο χολέραςΟ Andrew Camilli του Πανεπιστημίου Tufts της Βοστώνης, στη Μασαχουσέτη και η ερευνητική του ομάδα, έβγαλαν κάποιο συμπέρασμα όταν σύγκριναν ένα εργαστηριακό βακτηριακό στέλεχος, με τα βακτήρια που απομονώθηκαν από τη διάρροια των ασθενών χολέρας στο διεθνές κέντρο για τη διαρροϊκή έρευνα ασθενειών στο Dhaka, στο Μπαγκλαντές. Τα αποτελέσματα της μελέτης παρουσιάστηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Nature.Τα βακτηρίδια των ασθενών ήταν μέχρι 700 φορές πιο μολυσματικά όταν εξετάζονταν στα ποντίκια. Διατήρησαν τη θανάσιμη δυνατότά τους, έπειτα από παραμονή τους για πέντε ώρες στο γλυκό νερό, με τον τρόπο που τα βακτηρίδια διαδίδονται στις κοινότητες με κακή υγιεινή. Αλλά έπειτα από παραμονή τους σε καλλιέργεια πλούσια σε θρεπτικό υλικό για 18 ώρες, έχασαν αυτή τη θανατηφόρο ιδιότητα τους.

Η ομάδα του Camilli ανακάλυψε ότι συνολικά 237 γονίδια λειτουργούσαν διαφορετικά στα πολύ παθογονικά βακτήρια έναντι του εργαστηριακού είδους, 44 από αυτά ήταν ενεργά και τα 193 ήταν ανενεργά. Μεταξύ των απενεργοποιημένων γονιδίων, ήταν και τα γονίδια που προκαλούν την ασθένεια, συμπεριλαμβανομένου και του γονιδίου που κωδικοποιεί τη θανάσιμη τοξίνη του βακτηρίου της χολέρας. "Τα γονίδια που εκφράστηκαν ενισχύουν την επιβίωση σε περιβάλλοντα με χαμηλή περιεκτικότητα σε οξυγόνο, σίδηρο και άλλες θρεπτικές ουσίες, τις συνθήκες δηλαδή που αντιμετωπίζουν τα βακτήρια στο λεπτό έντερο, και στο γλυκό νερό, "λέει ο Camilli. Υποψιάζεται ότι το βακτήριο της χολέρας ενεργοποιεί τα γονίδια που προκαλούν την ασθένεια όταν αντιμετωπίζει το πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά περιβάλλον του λεπτού εντέρου, όπου αυξάνεται και προκαλεί την έντονη διάρροια. "Αλλά κάποια στιγμή αποφασίζει να φύγει" συνεχίζει. Κατόπιν πακετάρει τις τοξίνες του και εκφράζει τα γονίδια που θα το βοηθήσουν να εγκαταλείψει το λεπτό έντερο και να επιζήσει στα πολύ αραιά περιττώματα και το νερό – και μέσα από αυτά να μολύνει το επόμενο θύμα του.

Τα δεδομένα αυτά εξηγούν επίσης γιατί εμβόλια βασισμένα στις πρωτεΐνες που εκφράζονται από εργαστηριακά στελέχη χολέρας δεν προλαμβάνουν τη μόλυνση πολύ καλά. Για να είναι αποτελεσματικό ένα εμβόλιο πρέπει να περιέχει τις πρωτεΐνες που εκφράζονται από τη μολυσματική μορφή της χολέρας, οι οποίες ξέρουμε τώρα ότι είναι αρκετά διαφορετικές. Ο Camilli ελπίζει ότι η εισαγωγή μερικών από τα γονίδια, που εκφράζονται στα παθογονικά βακτηρίδια, στα αβλαβή ζωντανά βακτηρίδια θα παράγουν τελικά ένα εμβόλιο το οποίο θα χορηγείται από το στόμα για να σταματήσει τη χολέρα.